Ik ga ze niet allemaal de revue laten passeren.
Al diegenen die mijn verblijf hier in Cusco zo onvergetelijk gemaakt hebben.
Misschien dat ik ooit terug zal komen om hen nog eens te bezoeken, maar vooralsnog heb ik geen plannen in die richting.
Het is mooi geweest, heel mooi zelfs en ik ben tevreden over mijn keuze om slechts in Cusco te verblijven.
Wat een prachtige dingen zijn er te zien in Peru en hoe enorm groot is het land wel niet.
Toch in 9 weken alles bezoeken en dan ook nog weten welke foto bij welke reisdag hoorde wilde ik niet van mijzelf vragen.
Nu weet ik precies, zonder fotoos, welke schoenpoetser het beste poetst en waar ik hem kan vinden, op welk tijdstip dan ook.
Hij heeft mij inzicht gegeven in zijn gedachten en gevoelens.
Het meisje dat aan de kassa zit bij de supermarkt, naast de geldautomaat, kent mij en ik ken haar.
Na enkele schuwe blikken in mijn richting, tijdens de eerste bezoeken, werd zij allengs opener en begon mijn vriendelijke groeten met een warme glimlach te beantwoorden.
Veel van die jonge en oude mensjes die proberen een dagelijks bestaan bijeen te schnabbelen op straat ken ik beter dan de doorsnee toerist, die slechts passeerd.
Pauline, die door haar Franse restaurant baas de straat op wordt gestuurd om toeristen te lokken voor zijn veel te koude eetzaak.
Onder aan de trap van mijn tijdelijke straatje staat zij avonden te blauwbekken met de menukaart in haar hand.
Heel vaak heb ik met haar staan kletsen over Europa en de verschillen met Peru. Ook kon ik haar stimuleren om toch maar te starten met die cursus Engels.
Tirsa, het meisje uit de massageshop die mij al eens onder handen genomen had met haar nagelschaartje. Want ook manicure en pedicure hoort bij de vakantie verzorging.
De mensen van de Spanisch School op San Blas geven je het gevoel bij een grote familie te horen.
Hulde voor Manfred en zijn team.
Danny, Yullie en Milly, leerkrachten, die steeds maar weer geduldig gewacht hebben tot mijn verzadigde geest de lesstof tot zich genomen had.
Zij zijn reeds weg maar ik herinnner mij nog goed hun warme welkom, Maud en Olaf, onvergetelijk.
Hun taak werd door Colette en Helma zeer gedreven voortgezet.
De inmiddels bevallen Judith van "het andere reizen" feliciteer ik hartelijk en bij haar begon het allemaal. Dank je wel.
Al die knapen in de bajes, waarvan ik echt geprobeert heb om hun namen te onthouden, maar wat mij niet gelukt is.
Heerlijke jongens, die echt niet allemaal eerlijk zijn!
Sommige zelfs heel oneerlijk, maar als je het weet en er rekening mee houd kan je goed met ze leven.
In tegenstelling tot in Europa worden velen hier gedreven tot misstappen die het gevolg zijn van een belabberde sociale maatschappij.
Evengoed is lamlendigheid en hebberigheid ook hier vaak een drijfveer.
Voor deze laatste groep valt het niet mee om in te zien dat de rehabilitatie ook voor hen een mogelijkheid is om zonder criminaliteit verder te leven.
Vele andere die wel gemotiveerd het programma volgen keren nooit weerom in de wereld van Juan Carlos.
Juan Carlos!
Hier kan ik niet omheen als zijnde de belangrijkste man in mijn Peruaanse periode.
Hoofd psygologie van het centrum voor rehabilitatie in Marcabalo.
Persoonlijk verantwoordelijk voor iedere bewoner van het centrum.
Keihard in zijn bewoordingen, maar vol liefde voor knapen die het even moeilijk hebben.
Loopt bij de Chinees vandaan met een plastic zakje nasi wat is over gebleven van de maaltijd die wij samen genoten.
Precies weet hij welke van de 80 jongens op dat moment dit extra lekkere hapje kan gebruiken om zijn moraal op te vijzelen.
Werkt van 8 uur tot 17 uur, vijf dagen per week. Maar wanneer je ook langs komt hij is er bijna altijd.
Vrijwilligers zijn ook zijn pakkiean en wij moeten ons goed realiseren dat het aan hem te danken is dat wij een kijkje in hun keuken mogen nemen.
Enorm veel tijd stopt hij in het begeleiden van iedere vrijwilliger en alle vragen worden uitgebreid beantwoord.
Heerlijk vind hij het om te zien dat je goed oplet over wat er gebeurt in de groep en als je hem attent maakt op iets onverwachts dan is hij zo blij met je gemotiveerdheid.
Hiermee beloon je hem voor de tijd die hij in jouw gestopt heeft.
Een super intelligente persoonlijkheid die het verdient om privé gelukkig te worden. Met wat meer tijd zouden wij vrienden kunnen worden.
Groepsleiders en lesgevenden.
Ook die namen ken ik niet allemaal, maar stuk voor stuk zijn zij onder leiding van weer JC uitgegroeid tot een team dat er voor staat om alle knapen eerlijk en zonder vooroordelen terug te laten keren in de maatschappij.
David de groepsleider, die op eigen houtje een school van twee verdiepingen bouwde en volgend jaar start met het lesgeven aan kansarmen, die hierdoor niet meer zo snel het risico lopen om in de criminaliteit c.q. gevangenis te komen.
Graag wilde hij dat ik de 5000 dollar voor de aanleg van de waterleiding en riolering bij elkaar sprokkelde! Hoe doe ik dat?
Heel, heel belangrijk voor mij zijn ook Vera en Nina geweest.
Beide vrijwilligsters die mij zo warm bejegend hebben dat ik smelte.
Nooit zal ik hen kunnen vergeten, die ondeugende donderstenen.
Vanaf de eerste dag zocht ik een plekje waar ik mijn opgedane kennis van het Spaans zou kunnen oefenen.
Al snel vond ik in bar de Underground de mogelijkheid om het orale gedeelte naar mijn wensen en mogelijkheden in te vullen.
Humor voerde de boventoon in de gesprekken en de uitbaatster, Violeta, vulde mij goed aan.
Het bloeide uit tot een vakantie liefde waarvan wij beiden het eind zagen komen.
Een bloedend hart zal afscheid nemen, want het was heel bijzonder.
Met natte ogen,
Henk.
| 
